Έπαιξαν την πρώτη τους συναυλία στη Δανία στις 20 Απριλίου 1968 και την τελευταία τους στο Κάρντιφ στις 4 Ιουλίου 1969. Ήταν ενεργοί μόνο για 15 μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων κυκλοφόρησαν επίσης τρία στούντιο άλμπουμ.
Μιλάω για τους Deep Purple Mark 1, με τους Rod Evans (φωνητικά), Ritchie Blackmore (κιθάρα), Jon Lord (όργανο), Nick Simper (μπάσο) και Ian Paice (ντραμς).
Η αρχική σύνθεση του συγκροτήματος δεν έχει μεγάλη σημασία στην ιστορία του, και μπορεί να είχαν μια θυελλώδη πορεία, αλλά αυτή η εκδοχή του συγκροτήματος κατάφερε να θέσει τα μουσικά θεμέλια για ένα συγκρότημα που εξακολουθεί να είναι ενεργό στην έβδομη δεκαετία του.
Το κρίσιμο είναι ότι, αν αυτή η εκδοχή του συγκροτήματος δεν είχε καταφέρει να σημειώσει μια πραγματική επιτυχία, τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί πολύ διαφορετικά.
Το Hush ξεκινά με μια πινελιά δραματικής ατμόσφαιρας. Μερικά ουρλιαχτά μέσα στη νύχτα (πιθανώς) από κάποιο πλάσμα (ή προσέγγιση αυτού), πιθανώς ουρλιάζοντας προς ένα φανταστικό φεγγάρι, προσθέτουν μια κάπως στοιχειωτική πινελιά. Στη συνέχεια, το συγκρότημα μπαίνει δυναμικά με παρόμοιο δραματικό τρόπο, προτού ένα ενδιαφέρον κρεβάτι από εμπνευσμένα από τη σάμπα μοτίβα τυμπάνων σε overdrive ξεκινήσει σωστά το τραγούδι. Το όργανο δημιουργεί ένα πολύ ενδιαφέρον δικό του μοτίβο. Οι γραμμές της κιθάρας που ακολουθούν τα να να να να είναι κοφτερές και ενοχλητικές, αλλά είναι επίσης ένα μεγάλο μέρος αυτού που κάνει αυτό το τμήμα να λειτουργεί.
Ήταν η πρώτη επιτυχία των Deep Purple. Καθόλου άσχημα, καθώς ήταν και το πρώτο τους single, που κυκλοφόρησε στις 21 Ιουνίου 1968 στην Ευρώπη.
Το τραγούδι δεν γράφτηκε από κανέναν στους Deep Purple. Ήταν μια διασκευή που γράφτηκε από τον Joe South – έναν Αμερικανό τραγουδοποιό, κιθαρίστα και παραγωγό δίσκων. Ενώ είχε επίσης μουσική καριέρα, ο South είναι περισσότερο γνωστός για τη σύνθεση τραγουδιών. Κέρδισε ένα βραβείο Grammy το 1970 για το Games People Play , με μια περαιτέρω υποψηφιότητα το 1972 για το Rose Garden .
Ο South ήταν περίπου 27 ετών όταν έγραψε το Hush το 1967. Ήταν μέρος μιας σειράς τραγουδιών που γράφτηκαν ειδικά για τον καλλιτέχνη Billy Joe Royal, ο οποίος έψαχνε τραγούδια για το επόμενο άλμπουμ του. Ο South ήταν ο μόνιμος τραγουδοποιός του καθώς και παραγωγός του, και όταν συναντήθηκαν για ηχογραφήσεις άλμπουμ στο Νάσβιλ τον Ιούλιο του 1967, ο South έφερε αρκετά νέα τραγούδια. Ένα από αυτά ήταν το Rose Garden , το οποίο αργότερα έγινε μεγάλη επιτυχία – γραμμένο στο αυτοκίνητο καθ’ οδόν προς τις ηχογραφήσεις. Στον Royal, ωστόσο, δεν άρεσε αυτό το τραγούδι. Χρειαζόταν ένα διαφορετικό τραγούδι, και ο South έγραψε γρήγορα το Hush γι’ αυτόν σε πέντε λεπτά, ακουμπώντας στο ταμπλό.
Τελικά, ο Royal ηχογράφησε το Rose Garden για το άλμπουμ του, αλλά δεν το κυκλοφόρησε ως single και έτσι δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερο με αυτό. Το 1971 το τραγούδι έγινε διεθνής επιτυχία για την Lynn Anderson, καθιστώντας την πιο επιτυχημένη σύνθεση του South. Ο Royal αργότερα μετάνιωσε που δεν του άρεσε το τραγούδι, αλλά μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό, καθώς οδήγησε στη συγγραφή του Hush στη θέση του.